Zelfscanner

Drie weken was onze vaste supermarkt dicht. Er moest verbouwd worden, gemoderniseerd. Het resultaat mag er zijn. Er zijn mooie zogenoemde verspleinen ingericht, het assortiment is weer wat breder en alles oogt lekker fris. Dat alle spullen nu op een andere plek liggen en de wijn nu de begane grond en niet in de parterre, dat is een kwestie van wennen. En vloeken natuurlijk, maar vooruitgang heeft z’n prijs.

Over vooruitgang gesproken. De manager wijst zijn trouwe klanten op een voor ons dorp heuse innovatie. Bij de ingang hangen zo’n veertig apparaatjes in het gelid. Scanners waarmee je je boodschappen één voor één scant en in het karretje legt. Handig: je ziet meteen hoeveel geld je uitgeeft en straks bij de kassa hoef je niets meer op de band te leggen. Scanner inleveren, afrekenen en klaar. Dat scheelt tijd.

Na drie tests kan ik dat bevestigen. Echter, het scheelt de supermarkt tijd. De klant kóst het tijd. Bananen wegen, scanner uit de houder, scannen, scanner terug in de houder. Pakje kaas uit het schap, scanner uit de houder, scannen, scanner terug in de houder. En dat nog een keer of veertig, afhankelijk van de boodschappenlijst. Bij de kassa wacht de volgende verrassing. “Een steekproef meneer.” Tien artikelen worden willekeurig uit de kar gehaald en o wee als er één niet gescand is: aansluiten bij de gewone kassa. Met priemende blikken in je rug: ‘die man heeft de komkommer niet gescand. Winkeldief!’ Kom je wel heelhuids langs de scankassa, dan wacht een leuk klusje: het vullen van de tassen en de dozen vanuit een volle winkelkar. Want je bent immers niet langs de caissière gegaan zodat je de boodschapjes een voor een van de band kon plukken en ordenen.

Om een lang verhaal kort te maken: dit kost de klant tijd en levert de supermarkt geld op, want er kunnen een paar kassajongens en meisjes geschrapt worden. Niet dat die met hun hongerloontjes echt het verschil maken, maar toch. Ach ja, vooruitgang hou je niet tegen. Maar een paar procent korting, dat is toch wel het minste wat je als klant mag verwachten. Niet dus. En daarom ga ik soms met die volle kar weer gewoon langs de kassa.

Jos Cortenraad

 

Comments are closed.